Pemplastik merujuk kepada bahan organik yang meningkatkan pemplastik, meningkatkan kecairan resin semasa pengacuan dan menjadikan produk fleksibel. Ia biasanya cecair likat yang mendidih tinggi, sukar meruap atau pepejal lebur rendah, yang secara amnya tidak bertindak balas secara kimia dengan plastik.
Pemplastis mesti terlebih dahulu mempunyai keserasian yang baik dengan resin. Lebih baik keserasian, lebih baik kesan plasticizing. Menambah pemplastik merendahkan suhu peralihan kaca plastik, menjadikan plastik keras dan tegar lembut dan fleksibel. Secara amnya, pemplastik juga dikehendaki tidak berwarna, tidak toksik, tidak berbau, tahan cahaya, tahan haba, tahan sejuk, rendah kemeruapan dan penghijrahan, tidak mudah terbakar dan stabil dari segi kimia, murah dan mudah diperolehi. Dalam amalan, satu plasticizer tidak dapat memenuhi semua keperluan di atas.
Plasticizers dibahagikan kepada plasticizer utama, iaitu plasticizer berasaskan pelarut; pemplastik tambahan, iaitu pemplastik berasaskan bukan pelarut; pemplastik berasaskan pemangkin; dan ftalat mengikut struktur kimianya. , ester asid lemak, ester fosfat, poliester, ester epoksi, sebatian yang mengandungi klorin, dsb. Pemplastis yang biasa digunakan ialah dibutyl phthalate (DBP), dioctyl phthalate (DOP), minyak kacang soya ter-epoksida, tricresyl phosphate, triphenyl phosphate, diocyl sebacate parafin, dsb.
PVC adalah pengguna akhir utama pemplastik ini. Kawasan aplikasi utama PVC dengan pemplastik tambahan ialah wayar, kabel, pelapisan lantai dan dinding, bahan binaan, bahan automotif dan pembungkusan.